Vandaag staat een excursie naar het Cotopaxi National Park op de planning. We vertrekken vroeg en rijden eerst door de buitenwijken van Quito. Daar wordt meteen duidelijk hoe waardevol een gids kan zijn: we passeren wijken waar de armoede zichtbaar aanwezig is. Zeker in het vroege ochtendlicht, wanneer alles nog grijs en grauw oogt, maakt dat indruk.

Na ongeveer een uur rijden verandert het landschap geleidelijk. De bewolking trekt open en bij het oversteken van een bergpas krijgen we voor het eerst een glimp van waar we eigenlijk voor gekomen zijn: de indrukwekkende Cotopaxi-vulkaan, die trots boven het landschap uittorent.

Na een bezoek aan het visitor center zetten we de tocht verder richting de voet van de vulkaan. Gisteren hebben we nog snel “hoogtesnoepjes” gekocht – geen overbodige luxe, zo blijkt al snel. Hoewel je hier nog bomen ziet groeien, bevinden we ons ondertussen al op de boomgrens, rond de 3500 meter hoogte.

De gids brengt ons met de wagen tot ongeveer 4000 meter. Vanaf daar starten we aan onze klim. De lucht is hier merkbaar ijl, en omdat we pas net zijn aangekomen in Ecuador, hebben we nog niet de tijd gehad om te acclimatiseren zoals eerder in Peru.

Wanneer Kathleen zich niet meer helemaal zeker voelt, beslist ze verstandig om te stoppen en rustig terug af te dalen. Mike gaat samen met de gids nog een stuk verder omhoog, maar ook hij haalt het basecamp uiteindelijk niet.

De vegetatie is hier ondertussen herleid tot lage, grijze struikjes, momenteel zonder bloei. Het ruwe, kale landschap benadrukt nog eens hoe extreem deze omgeving eigenlijk is.

Na de afdaling rijden we verder naar een uitloper van de vulkaan, waar we nog een wandeling maken rond een natuurlijk meer. Het meer is vrij ondiep, en door de stevige wind zit een perfecte weerspiegeling er helaas niet in. Toch heeft de plek iets bijzonders.

Rond het meer nemen we de tijd om de lokale flora en fauna te bekijken en te bespreken met de gids – altijd leuk om wat extra achtergrond te krijgen bij wat je ziet.

Op de terugweg kan Mike het niet laten: wanneer we een groepje alpaca’s spotten langs de kant van de weg, stoppen we natuurlijk nog even. Een perfecte afsluiter van een prachtige en indrukwekkende dag.