Dag statistiek:

Afstand        : 15,7 km
Dag stijging  : 870 m
Dag daling    : 1680 m

En dan is het alweer de laatste dag van onze huttentocht.

Vanaf de hut kunnen we de Zimbajoch en zelfs het infobord al zien liggen.

We kunnen opnieuw buiten ontbijten en starten daarna aan onze lange tocht terug naar het dal.

Een zwarte salamander lijkt volgens ons nog niet helemaal opgewarmd, want hij maakt geen aanstalten om weg te lopen. Dat geeft ons alle tijd om hem uitgebreid te fotograferen.

De eerste 450 hoogtemeters gaat het pad omhoog door een landschap van losse stenen. Daarna begint het echte klim- en klauterwerk. Na ruim twee uur bereiken we de Zimbajoch, goed voor zo'n 630 hoogtemeters stijgen vanaf de hut.

Vanaf de pas zien we rechts van de hut een aantal merkwaardige kuilen in het gesteente. Het lijkt alsof het potholes zijn. Na even opzoeken blijkt dat inderdaad het geval te zijn.

"De potholes (gletschermolens of strudelgaten) bij de Heinrich-Hueter-Hütte zijn reusachtige natuurlijke uitspoelingen in de rotsen, gevormd door smeltwater en kolkend puin tijdens de ijstijd."

Het eerste stuk aan de andere kant gaat steil naar beneden. Iets lager ligt een groot veld met los puin naast het officiële pad. Mike besluit een afkorting te nemen en loopt recht door het puin naar beneden. Het voelt een beetje alsof je een helling afdaalt door diepe, losse sneeuw: half schuiven, half stappen. Zo verliezen we in geen tijd bijna honderd hoogtemeters.

Bert heeft iets meer overtuiging nodig om het ook te proberen, maar eenmaal onderweg vindt hij het geweldig en "loopt" hij eveneens zo naar beneden door het puinveld.

Onderweg raken we aan de praat met een koppel wandelaars. Ze vertellen enthousiast over verse pizza bij de Sarotlahütte. We geloven het niet helemaal, maar tegen de middag begint het idee ons toch wel erg aan te spreken.

En jawel, het blijkt waar te zijn. Alleen op vrijdag, toevallig vandaag, staat er een bakker in de hut die verse pizza's maakt. We bestellen er meteen eentje en nemen uitgebreid de tijd om uit te rusten. Inmiddels hebben we er al ongeveer 800 hoogtemeters afdaling op zitten.

Na de lunch beginnen we aan het tweede deel van de afdaling. Uiteindelijk zullen we vandaag meer dan 1.600 hoogtemeters dalen, dus met onze knieën springen we maar beter voorzichtig om.

Onderweg leggen we nog een bijzonder zeldzame waterval vast op foto. Even blijven we staan om alles in ons op te nemen en nog wat na te genieten van onze prachtige week in de bergen.

Aangekomen in Bürserberg besluiten we niet meteen te stoppen, maar nog door te wandelen naar Außerberg, goed voor nog eens ongeveer vier kilometer extra. En dat halen we zelfs volledig droog.

Wanneer we langs de familie Moser komen, een verre tak van Mike's familie, worden we spontaan uitgenodigd om binnen te komen en gezellig bij te praten. Ondertussen is buiten het onweer losgebarsten. Gelukkig brengt Tanja ons daarna met de auto terug naar Marianne.

Daar kunnen we eindelijk genieten van een heerlijke warme douche en ons opfrissen voor het avondeten.

Bij Schäfle sluiten we deze fantastische wandelweek af met een stevige portie Oostenrijkse kost.