Voor ons is de laatste dag meteen ook een rustdag. Dat komt doordat je tijdens de week telkens opschuift met de activiteiten, en wij dus toevallig als afsluiter een rustigere dag hebben.

Maar helemaal stilzitten doen we natuurlijk niet. We trekken nog eens onze sneeuwschoenen aan en vertrekken rechtstreeks vanuit ons huisje de “wildernis” in. Op ons eigen tempo banen we ons een weg door de sneeuw, richting de overkant van de ringweg.

Onderweg krijgen we Kathleen zover om ook eens een “boompje trek” te doen — met als resultaat dat er weer een flinke lading sneeuw naar beneden komt. Pret gegarandeerd.

Mike gaat dan weer even creatief aan de slag en bekijkt of een sikje van rendiermos hem zou staan. Het resultaat is… op z’n minst origineel.

Tegen de middag zijn we terug bij de lodge voor een welverdiende lunch. In de namiddag trekken we er nog eens op uit, dit keer met de “keukenstoel op latten” — een mooie manier om het toch nog rustig maar gezellig actief te houden.

We zien hoe mensen de koolmeesjes voederen, en inderdaad: de kleine vogeltjes laten zich al snel zien. Blijkbaar weten ze perfect waar er iets te halen valt.

Ook het bellenblazen krijgt nog een nieuwe kans. We vermoeden alleen dat er deze keer iets te veel afwasmiddel (Dreft) in zit, want de bellen bevriezen niet zoals gehoopt. Al leveren ze wel mooie kleuren op — ook niet verkeerd.

In het dorp bezoeken we nog een klein “museum” met een bijzondere collectie: allerlei soorten stenen, speciale kleuren en vreemde vormen. Eén steen die Mike fotografeert lijkt nog het meest op een versteende koeienvlaai, maar blijkt uiteindelijk een meteoriet te zijn — ook dat kan je hier dus gewoon tegenkomen.

We sluiten de dag — en meteen ook de reis — af met nog een laatste avondfoto.

En dan zit het erop. Een week vol bijzondere momenten, prachtige natuur en unieke ervaringen om niet snel te vergeten.