Ook vandaag zitten we weer met dezelfde groep op pad. Kathleen kan opnieuw meerijden met Natalie, al is het deze keer niet op de scooter maar gezellig in de slee.

Bij aankomst aan de kennel zien we dat er al flink wat voorbereidingen zijn getroffen. De husky’s liggen keurig aangelijnd en de sleeën staan klaar voor vertrek. Sommige honden vallen meteen op door hun prachtige, ijsblauwe ogen, terwijl anderen maar één focus lijken te hebben: de buitenpoort. Wanneer gaat die eindelijk open?

Het is dan ook niet moeilijk om te merken hoe graag ze willen vertrekken. Een oorverdovend geblaf vult de kennel zolang ze nog moeten wachten. Maar eens ze mogen starten en een paar flinke passen vooruit hebben gezet, valt plots een haast magische stilte.

Dan gaat de poort open… en met een rotvaart schieten we naar buiten.

Eenmaal op de route keert de rust volledig terug. Je hoort enkel het zachte glijden van de slee over de sneeuw en het ritmische lopen van de honden. Het contrast met daarnet kan haast niet groter zijn.

Vlak na de middag zit de tocht erop. Mike haalt nog even de drone boven om wat luchtbeelden te maken. Ideaal om dit winterwonderland van bovenaf vast te leggen. Maar na ongeveer een halve batterij krijgt hij een waarschuwing: ijsvorming op de rotoren. Het toestel vraagt om meteen te landen. Eenmaal netjes voor onze voeten aan de grond blijkt dat geen overbodige melding — op elk rotorblad heeft zich al een dunne ijsrand gevormd.

Daarna volgt uitdaging nummer twee: een zeepbel laten bevriezen. Vorig jaar hadden ze dit al eens geprobeerd, maar zonder het gewenste resultaat. Dit keer lukt het beter — de bel blijft mooi rond — maar het is nét niet koud genoeg om hem volledig te laten bevriezen.

Omdat het nog licht is, besluiten we er nog eens op uit te trekken met de sneeuwschoenen. De natuur blijft ons verrassen. Threzie kan het niet laten om af en toe aan een tak te trekken, waardoor een lading sneeuw naar beneden valt. Of ze daar zelf onder staat, maakt haar duidelijk helemaal niets uit.

Tijdens de avondgloed verschijnt opnieuw een parelmoerwolk aan de hemel. Wanneer de zon langzaam wegzakt, krijgt deze zelfs een warme rode tint — een prachtig en zeldzaam schouwspel.

We sluiten de dag opnieuw af met een voldaan gevoel. We hebben ons geweldig geamuseerd en weer heel wat mooie momenten mogen beleven.