Vandaag zetten we opnieuw koers naar het westen en laten we stilaan Alberta achter ons om terug British Columbia binnen te rijden, maar voor we de Rocky Mountains helemaal achter ons laten, staat er nog een laatste gigant op het programma: Mount Robson. Met zijn bijna 4000 meter is dit de hoogste berg van de Canadese Rockies – een echte koning onder de pieken.

Volgens het plan zouden we hem vanaf het bezoekerscentrum perfect moeten kunnen bewonderen… maar de realiteit beslist daar vandaag anders over.
De mist hangt weer als een dik gordijn voor het landschap. Resultaat: nul zicht.
Gelukkig hebben we thuis altijd nog Photoshop om ons in te beelden hoe indrukwekkend het geweest zou zijn 😄.

Op aanraden van Harm rijden we door naar Tête Jaune Cache, waar een gezellige camping en een goed restaurant zouden zijn.
Bij aankomst lijkt het echter alsof we in een verlaten filmdecor beland zijn.
Stoelen staan nog netjes op het terras, maar geen mens te bespeuren.
Alsof iedereen plots verdwenen is… we hebben even getwijfeld of we hier wel écht wilden stoppen!

De regen houdt vandaag hardnekkig stand, maar dat maakt het meteen ook een dag vol wildlife.
Kathleen kiest resoluut voor avontuur en gaat mee met een speedboot om langs de oevers op zoek te gaan naar beren.
Mike besluit het rustiger aan te doen en blijft achter met zijn camera, vastberaden om kolibries te fotograferen.
Die kleine fladderaars blijken echter ware kampioenen in “niet stilzitten”: ze zweven overal en nergens, maar nooit lang genoeg op één plek om scherp op beeld te krijgen.

Wanneer Kathleen – lichtjes uitgewaaid maar enthousiast – terugkomt van haar boottocht, warmen we ons op met een drankje.
Net op dat moment arriveren er andere bezoekers met hét nieuws van de dag: twee kilometer verderop zijn zwarte beren gespot.
Je voelt het al: bij Mike begint het meteen te kriebelen. En alsof het zo moet zijn, passeren we niet veel later een bord dat waarschuwt (of was het nu uitnodigt? 😄) voor beren in de buurt.
En jawel, nog geen minuut later, letterlijk om de hoek, wandelt er een beer over een brugje.

Auto aan de kant, camera klaar – en ja hoor: prijs! Aan de andere kant van de brug loopt hij rustig het talud af en begint op zijn gemak bessen te eten. Alsof hij speciaal voor ons poseert.
Tijd genoeg dus om een hele reeks foto’s te maken van dit prachtige moment.

In de beek zien we een moedereend met haar jongen de oversteek maken. Eén kleintje heeft duidelijk begrepen hoe het spel gespeeld wordt en blijft gezellig droog op de rug van mama zitten.
Een tafereel dat zo uit een natuurdocumentaire lijkt te komen.
Met een grote glimlach en helemaal in de wolken rijden we verder richting onze slaapplek bij Clearwater, maar de dag heeft nog een paar extra verrassingen in petto, want onderweg kruisen nog twee keer beren ons pad.