Na een nacht in Jasper vertrekken we ’s ochtends opnieuw op pad. Nog maar net onderweg worden we door de highway patrol gewaarschuwd om stapvoets te blijven rijden en vooral niet te stoppen. Langs de weg staan rangers met geweren opgesteld – dat belooft. Even verder wordt duidelijk waarom: in het gras naast de weg loopt een mama bruine beer met haar twee welpen. Een prachtig zicht, maar stoppen is dus geen optie.

Mike bedenkt meteen een typisch “praktische” oplossing: een kilometer verder draaien we om, Kathleen kruipt achter het stuur en Mike installeert zich achterin met de zoomlens, het raam net ver genoeg open om te kunnen fotograferen. Vervolgens rijden we heel langzaam voorbij, hopend dat er toch een paar geslaagde foto’s tussen zitten. In het dorp draaien we zelfs nog eens om voor een tweede passage, kwestie van wat reservebeelden te hebben.

Gelukkig zit het weer vandaag helemaal mee, waardoor we kunnen gaan wandelen in de Maligne Canyon. Het pad slingert voortdurend van de ene kant van de kloof naar de andere, met mooie bruggetjes en indrukwekkende dieptes. Door via een andere route af te dalen, hoeven we gelukkig niet langs dezelfde weg terug naar de auto, wat de wandeling extra leuk maakt.

We rijden daarna verder het dal in richting Lake Maligne. Zoals wel vaker hier moeten we weer een flink stuk rond een groot meer rijden. Op een bepaald moment zien we een aantal auto’s plots in de berm staan. We stoppen ook even en spotten twee grote arenden (eagles), maar ze zitten zelfs met de 600mm-lens nog behoorlijk ver weg. Aangezien we een tijdslot hebben voor onze boottocht, moeten we toch doorrijden.

Bij aankomst aan Lake Maligne blijken we gelukkig nog perfect op tijd te zijn. Niet veel later zitten we al op de boot. Terwijl we over het meer varen, torenen aan beide kanten steile bergen boven ons uit, met op de toppen nog sneeuw en hier en daar een gletsjertong die tot dicht bij het water reikt. Het zicht is opnieuw indrukwekkend.

Onze boottocht gaat helemaal tot het einde van het meer, zo’n 22 kilometer verder, waar het iconische Spirit Island ligt. We stoppen op wandelafstand van het uitkijkpunt, en het plaatje is werkelijk perfect: het meer, het eiland en de Rocky Mountains op de achtergrond vormen samen een van de bekendste zichten van Canada. Om de natuur en de culturele betekenis te beschermen, mag je het eiland zelf niet betreden. Enkel leden van de Stoney First Nation mogen hier komen, omdat het voor hen een heilige plek is. Vanaf het uitkijkpunt heb je gelukkig een prachtig panoramisch zicht.

Voor de terugrit nemen we ons voor om zeker nog eens te stoppen bij de plek waar we eerder de arenden zagen. Maar nog vóór we daar zijn, moeten we plots vol in de remmen – vlak na een bocht zit er eentje gewoon langs de weg, hoog op een boomtop. Dit keer hebben we geluk: van dichtbij en in alle rust kunnen we hem eindelijk goed op foto vastleggen. Een perfecte afsluiter van alweer een dag vol natuur en onverwachte ontmoetingen.