Het lag eigenlijk niet echt op onze route, maar het was een wens van Kathleen… en achteraf bekeken absoluut de moeite waard. We bezoeken namelijk Barkerville, en voor wie het kent: dit is eigenlijk het Bokrijk van Canada.

Barkerville is één van de best bewaarde Gold Rush-steden van Noord-Amerika. Het ontstond rond 1862, toen goud werd ontdekt door Billy Barker (vandaar de naam), en groeide op korte tijd uit tot een bruisende stad met duizenden inwoners. Vandaag is het een openluchtmuseum waar je volledig wordt ondergedompeld in die tijd.

We stappen hier letterlijk terug in de 19e eeuw. Alles klopt: de houten gebouwen, de aankleding en vooral ook de ambachten die er nog steeds live worden uitgevoerd. Je loopt er rond tussen:

• een smid die met vuur en hamer aan het werk is
• een oud postkantoor waar brieven nog met de hand verwerkt worden
• een historische drukkerij waar teksten letter per letter gezet worden
• Chinese migranten die Engelse les krijgen — een knipoog naar de grote Chinese gemeenschap die hier vroeger werkte in de mijnbouw
• en zelfs kinderen die volgens de oude schoolregels netjes in een rij staan, op volgorde van lengte

Het voelt alsof je door een levend decor wandelt, maar alles wat je ziet is gebaseerd op echte geschiedenis. Wist je bijvoorbeeld dat Barkerville ooit de grootste stad ten westen van Chicago en ten noorden van San Francisco was in die periode? Moeilijk voor te stellen als je er nu rustig doorheen loopt.

Rond de middag loopt het hele dorp leeg, en dat heeft een reden. Iedereen verzamelt zich voor een voorstelling met muziek en verhalen over het leven tijdens de Gold Rush. Op een leuke manier brengen ze de geschiedenis tot leven — je merkt dat dit meer is dan zomaar een museum.

Ook fotografie was toen heel anders. Geen snelle smartphonefoto’s, maar lange belichtingstijden waarbij je muisstil moest blijven staan. Wanneer mensen netjes poseren bij hun “historische fotograaf”, kan Mike het natuurlijk niet laten om er zelf eentje te maken… gewoon een paar meter erachter 😄.

We denken net klaar te zijn met ons bezoek wanneer het weer plots omslaat. Helemaal achteraan in het dorp begint het ineens stevig te gieten. We zoeken snel een plek om te schuilen, terwijl de onverharde straten in een mum van tijd veranderen in kleine beekjes. Het geeft ergens zelfs extra sfeer — alsof je écht even terug in de tijd zit, inclusief het ruwe weer van toen.

We wachten de bui rustig af en zetten daarna onze tocht verder richting onze volgende slaapplek.

En zoals ondertussen bijna een gewoonte geworden is, spotten we ook vandaag weer wildlife. Deze keer zelfs een jonge zwarte beer. Harm vertelde dat hij hier al meerdere keren geweest was zonder ooit een beer te zien… wij lijken ze daarentegen bijna dagelijks tegen te komen.

We zien ook nog een moose (eland), maar die is sneller weg dan wij kunnen reageren. Meer dan een vluchtige blik op zijn achterste krijgen we niet vastgelegd.

Net voor aankomst in Prince George opent het landschap zich tot uitgestrekte grasvlaktes. Aan de rand van het bos spotten we een groep herten. Mike gaat opnieuw in “sluipmodus”: door het hoge gras, stukje per stukje dichterbij. Even rechtkomen, foto nemen, weer bukken, en opnieuw vooruit.

Het resultaat is een prachtig beeld van dichtbij. Maar zoals zo vaak met wildlife: één seconde later slaan ze op de vlucht en is het moment voorbij.

We sluiten opnieuw een dag af vol kleine verrassingen, geschiedenis en natuur — en Barkerville blijkt uiteindelijk veel meer dan een kleine omweg… het was een echte reis terug in de tijd.