Het Mindo Cloud Forest heeft heel wat troeven te bieden, maar in deze periode van het jaar kiezen we samen met de gids ervoor om naar een plek te gaan waar je vooral veel vogels – en in het bijzonder kolibries – kan spotten.

Om de dieren wat dichterbij te krijgen, wordt er hier en daar voer en fruit, zoals bananen, klaargelegd. Dat blijft natuurlijk niet onopgemerkt, en al snel komen verschillende dieren een graantje meepikken van het buffet.

Een van de opvallendste bezoekers was een eekhoorn. Die slaagde erin om uit een dichte tros bananen er eentje los te bijten, om zich vervolgens triomfantelijk terug te trekken naar een tak hoger in de boom. Daar begon hij heel rustig de banaan te pellen, alsof hij al jaren ervaring had, en daarna op zijn gemakje te genieten van zijn buit – duidelijk een doorwinterde “buffetganger”.

Na het spotten van diverse vogels neemt de gids ons mee naar een plek waar het pas echt bijzonder wordt. Met een klein dopje suikerwater in de hand kunnen we kolibries letterlijk uit onze hand laten eten. Een unieke ervaring!

We zien verschillende soorten en kleuren, sommige met opvallend zachte veertjes – hun “winterslofjes”. Het blijft fascinerend hoe deze kleine beestjes even stil in de lucht kunnen hangen om vervolgens in een fractie van een seconde weer van positie te veranderen.

Een goede foto maken blijkt dan ook een uitdaging… en als we Mike mogen geloven: “nog eentje, deze is nét niet scherp genoeg.” Het resultaat: veel pogingen, maar gelukkig ook een paar geslaagde opnames na wat geduld.

Daarna rijden we verder naar een ander gedeelte van het park waar we een grote variëteit aan vlinders kunnen bewonderen. Ook hier geldt: stilzitten is niet hun sterkste kant. En als ze dan eindelijk even rusten, doen ze dat vaak met hun vleugels dichtgeklapt, waardoor die prachtige kleuren – zoals een felblauwe glans – net verborgen blijven. Het blijft dus een spel van timing en een beetje geluk.