Vandaag begint de dag opnieuw bijzonder… onze boot is namelijk doorgevaren tot midden in de krater van een vulkaan. Rondom ons rijst de ringvormige berg op — bijna perfect gevormd, alsof iemand hem met de hand heeft uitgetekend.

Nog voor zonsopgang starten we aan de beklimming. Het is stil, op één ding na: het gezang van de vogels die de nieuwe dag aankondigen. Een heel rustgevend begin van de ochtend.

Eenmaal boven worden we beloond met een prachtig uitzicht. We kijken uit over de uitlopers van een nog veel grotere vulkaan, die zich uitstrekt tot aan de zee. Wat nu een bruine, dorre massa lijkt, moet ooit een indrukwekkende stroom van lava zijn geweest die zich een weg naar beneden baande.

Na deze vroege start staat er opnieuw een snorkelmoment op het programma. In het begin lijkt het nog rustig: wat vissen, een zeester hier en daar… tot plots, volledig uit het niets, een pinguïn voorbij schiet.

De foto is niet geweldig gelukt — daarvoor ging het allemaal net iets te snel — maar de ervaring zelf maakt alles goed. Zo’n moment blijft toch hangen.

Na een twintigtal minuten drijven we een baai binnen waar meerdere schildpadden rustig aan het eten zijn. Wat meteen opvalt, is hoe ze zich gewoon laten meebewegen door de golven. Ze dobberen mee met de deining en happen ondertussen wat er op hun pad komt. Een ontspannen manier van leven, zullen we maar zeggen.
Zeehondjes willen altijd spelen en draaien rond je heen.

Tijdens deze duik spotten we ook nog een zeeleguaan onder water, pas de tweede (en meteen ook laatste) keer dat we dit zien. Toch wel bijzonder om zo’n dier, dat je vooral op land verwacht, onder water bezig te zien.

We sluiten het snorkelen af midden in een school piepkleine, bijna doorzichtige visjes. Ze bewegen zich als één geheel door het water — een soort levende wolk. Maar zoals altijd komt ook hier een einde aan, en worden we teruggeroepen naar de boot… waar alweer een maaltijd klaarstaat.

In de namiddag gaan we opnieuw aan land. Nog voor we goed en wel begonnen zijn, worden we al “opgewacht” door een roofvogel die rustig blijft zitten en het tafereel lijkt te observeren.

Een zeehond doet net of hij ons niet ziet . De ander schuifelt snel naar zee. Langs de kust treffen we ook een nog vrij jonge schildpad aan, half op het strand. Volgens de gids is het dier gewoon wat moe en aan het uitrusten, wat ons de kans geeft om hem rustig van dichtbij te bekijken en een foto te nemen.

Tijdens de rest van de wandeling blijven we van het ene dier naar het andere gaan. Het voelt echt als een soort zoo… maar dan zonder kooien. Alles leeft hier gewoon samen, vrij en ongestoord.

Zeehonden die dicht bij elkaar liggen, bijna liefdevol tegen elkaar aan. Slangen die geruisloos verdwijnen in de scheuren van de lava. Overal waar je kijkt, is er wel iets te zien.

Kortom, opnieuw een topdag vol indrukken. En het blijft verbazen hoe elke dag hier toch weer anders is dan de vorige.