Vandaag doen we het iets rustiger… of toch deels. Voor Kathleen is het een echte rustdag, terwijl Mike al vroeg wordt opgehaald om te gaan duiken.

Het water is opnieuw ongelofelijk helder. Eens ondergedoken merk je meteen hoe ver je kan kijken — bijna alsof je door de lucht zweeft, maar dan onder water.

Al snel laat Mike zich iets dieper zakken, zodat hij boven de bodem kan blijven en rustig foto’s kan nemen van wat er allemaal passeert: bijzondere vissen, zeesterren… de kleine dingen die je anders snel mist.

Een whitetip shark komt langs, maar die voelt ondertussen bijna vertrouwd aan — we hebben ze deze week al een paar keer gezien. Nog steeds indrukwekkend, maar niet meer die eerste verrassing.

En dan gebeurt het.

Plots even omhoog kijken… en daar zwemt hij. Een volwassen hamerhaai die rustig nadert. Even letterlijk de adem inhouden. Dit is andere koek.

Het dier is indrukwekkend groot, naar schatting toch een goeie 3 meter lang, met een kop (de “hamer”) die makkelijk een meter breed is. Een machtig zicht, geen paniek, geen plotse bewegingen — gewoon laten passeren en het moment in je opnemen.

Na zijn doortocht snel weer aansluiten bij de groep… toch net iets comfortabeler.

Niet veel later zwemt er een pufferfish voor hem uit. In eerste instantie lijkt hij klein, maar wanneer je hem even kan plaatsen tussen jou en de rest van de groep, zie je pas hoe groot hij eigenlijk al is. Ook weer zo eentje die je op het eerste zicht onderschat.

Als afsluiter komt er nog een koppel grote stingrays voorbij glijden. Prachtige dieren, sierlijk in hun beweging… maar ook verrassend snel. 

Terug boven water blijft vooral dat ene beeld hangen: die hamerhaai die uit het niets opdook. Zo’n momenten maken het duiken hier echt onvergetelijk.