Nog voor de zon volledig opkomt, zijn we alweer op pad. Vandaag trekken we naar een eiland dat bekendstaat om zijn landleguanen — en dat blijkt geen overdrijving.

Overal waar je kijkt liggen ze: tussen de struiken, in het hoge gras, half verscholen of net mooi zichtbaar. De kleuren variëren van geel tot bruin, en veel van de dieren zijn volop aan het vervellen. Daardoor zie je soms een bijzondere mix van oude en nieuwe kleuren, wat ze er nog specialer laat uitzien.

Wat ook opvalt: die geelbruine tinten zijn geen toeval. Ze helpen de leguanen perfect op te gaan in hun droge, rotsachtige omgeving. Ideale camouflage dus — al helpt het natuurlijk dat ze zich hier totaal niet druk maken om mensen.

De meningen zijn hier wel duidelijk verdeeld 😄
Kathleen vindt het nog altijd maar vreemde, eerder “vieze” beesten… terwijl Mike juist niet kan stoppen met foto’s maken. Elk exemplaar lijkt weer anders en dus “nog eentje extra waard”.

Wat we ondertussen ook geleerd hebben: deze landleguanen zijn echte zonnekloppers. ’s Ochtends liggen ze op warme stenen om op temperatuur te komen, want hun lichaam werkt volledig op de warmte van de zon. Eten doen ze vooral planten, cactussen en vruchten — en zelfs stekelige cactusbladeren krijgen ze zonder probleem weg.

Sommige van deze beesten kunnen trouwens verrassend oud worden, tot wel 50 à 60 jaar. En ondanks hun stoere uiterlijk zijn ze eigenlijk vrij rustige en trage dieren… tenzij er eten in de buurt is.

Tussendoor worden we getrakteerd op een mooi tafereel van een koppeltje blue-footed boobies. Ze zijn duidelijk bezig elkaar het hof te maken en klapperen zacht met hun snavels tegen elkaar. Een simpel maar heel mooi en bijna vertederend ritueel — alsof ze elkaar kusjes geven.

Het zijn die kleine momenten die het telkens weer bijzonder maken.

Wanneer we ’s avonds de dag overlopen, beseffen we dat dit de eerste dag is waarop we geen nieuwe diersoort hebben gezien. Maar gek genoeg voelt dat helemaal niet als een gemis.

Integendeel: het was opnieuw een prachtige dag, midden in dit unieke stukje natuur. En soms is het gewoon genieten van wat er al is… zonder dat het telkens “meer” moet zijn.