|
Na een goede nachtrust en een stevig ontbijt maken we ons klaar voor een nieuwe dag. Op de planning: nog twee stops binnen in Reykjavík voordat we echt koers zetten richting de Westfjorden. Onze eerste halte is opnieuw de bekende Hallgrímskirkja-kerk, maar dit keer gaan Threzie en Kathleen ook even binnen kijken. Het blijft een indrukwekkend gebouw, maar vanbinnen krijgt het door het licht een helemaal andere sfeer – rustiger, bijna ingetogen, en zeker de moeite waard om even te beleven. Daarna trekken we naar het beroemde concertgebouw Harpa, maar nu om ook de binnenkant te verkennen. Wat een architecturaal pareltje! De glazen structuren en het spel van licht en reflecties maken het echt een bijzonder gebouw. Je merkt dat hier veel aandacht aan design en beleving is besteed – zelfs gewoon rondlopen voelt al speciaal. Buiten is het nog bewolkt, maar gelukkig begint de regen stilaan te minderen. Ideaal om de stad achter ons te laten en de natuur in te trekken. Tijdens de rit worden we meteen getrakteerd op prachtige landschappen. De kleuren springen eruit: van felgroen mos tot kleurrijke bloemen. Vooral de blauw-paarse bloemen vallen ons op – hele velden ervan, alsof iemand ze er netjes heeft uitgeplant. Het maakt de rit alleen maar mooier. Rond de middag gaan we op zoek naar een restaurantje voor een lunchstop. We vinden een gezellige plek met heerlijk eten en een fijne sfeer. De ober vertelt ons met een glimlach dat vis hier goedkoop is, maar dat de salade vaak het duurste is… simpelweg omdat de groenten geïmporteerd moeten worden. Best grappig om bij stil te staan als je naar je bord kijkt. Onze eerste echte stop van de dag is bij Kirkjufellsfossar. De waterval op zich is niet heel spectaculair, maar in combinatie met de iconische berg op de achtergrond is het echt een prachtig uitzicht. Voor een korte stop en foto moet je hier wel zo’n €10 parkeerkosten betalen. Mike besluit creatief te zijn en parkeert de auto iets verder langs de weg om vervolgens de drone de lucht in te sturen. Het resultaat: mooie beelden en een leuk filmpje – missie geslaagd 😉. Even later bezoeken we een krater. En wat voor één! Na een stevige klim van 384 trappen omhoog (en ja, ook weer naar beneden) worden we beloond met een prachtig uitzicht. Terwijl Mike de auto strategisch helemaal achteraan de parking heeft gezet om opnieuw dronebeelden te maken, merken de dames net op tijd een bordje op: “no drones allowed”. Wanneer ze Mike willen verwittigen… zijn de foto’s en beelden natuurlijk al gemaakt. OEPS… laten we hopen dat niemand het gezien heeft 😅. De volgende stop is Djúpalón Lagoon. Via steile kliffen dalen we af naar een strand met prachtige ronde, zwarte stenen. De omgeving is ruig en indrukwekkend: zwarte en bruine kliffen wisselen elkaar af, en de zee maakt het geheel compleet. Echt een van die plekken waar je even stil van wordt. Daarna rijden we verder naar het Lóndrangar viewpoint, waar we uitkijken op imposante rotsformaties en kliffen. Hier broeden duizenden vogels – het lijken vooral meeuwen – die constant rondcirkelend voor een levendig spektakel zorgen. Het geluid alleen al maakt het een bijzondere ervaring. Als laatste trekt Mike er nog even alleen op uit naar de Rauðfeldsgjá Gorge, een smalle, uitgesleten kloof. De doorgang is op sommige plaatsen amper anderhalve meter breed. Zelfs met een groothoeklens is het moeilijk om de indrukwekkende diepte en hoogte goed vast te leggen. Maar net dat maakt het ook weer uniek. We kijken terug op een prachtige dag, met vooral droog weer – wat hier zeker geen garantie is. De temperaturen blijven wel fris, ergens tussen de 8 en 12 graden, maar dat hoort er hier gewoon bij. |
                   |
