We staan op en controleren meteen Buienradar, want we zien dat het buiten, net als tijdens de vorige vakantie, grauw en grijs is.

En jawel hoor, we moeten door een zone met regen en onweer heen. Mike schat dat we daar maximaal één tot anderhalf uur last van zullen hebben.

We ontbijten met smaak, dank je wel Marianne, en vertrekken terwijl de regen al wat minder wordt. Toch wordt deze weer heviger wanneer we in de buurt van Nenzing en Feldkirch komen.

Rond Liechtenstein valt de regen gelukkig mee, of is deze zelfs helemaal gestopt. De wegen zijn echter nog nat, dus rijden we voorzichtig verder richting het zuiden.

Vrijwel droog komen we aan bij de San Bernardinopas. Zodra we aan de klim beginnen, barst er echter een ware plensbui los. Er is nergens een mogelijkheid om te schuilen en met de vele haarspeldbochten moeten we dus verder in de gietende regen. Ook boven op de pas blijft het nat en mistig, terwijl de temperatuur is gezakt naar slechts 13 graden. Gelukkig kunnen we aan de voet van de pas tanken en ons daar even opwarmen.

Verderop in het dal is het weer droog en kunnen we zonder problemen doorrijden naar de Gotthardpas. Ook hier kiezen we ervoor om over de pas te rijden. Helaas krijgen we opnieuw te maken met een regenbui. Niet zo hevig als de vorige, maar voldoende om de wegen opnieuw nat te maken, wat niet bepaald een veilig gevoel geeft in de bochten.

Voorzichtigheid blijft dus geboden, maar alles verloopt prima. We komen wel wat later dan gepland aan bij onze tussenstop in San Salvatore, vlak bij Lugano. Ondertussen schijnt de zon weer volop en kan Mike zelfs zijn drone nog eens gebruiken, nadat hij eerst een update van 400 MB moest installeren ;-).

Daarna wacht ons nog een lange rit naar Milaan. Rond 19.00 uur komen we aan bij ons hotel, waar de temperatuur inmiddels is opgelopen tot maar liefst 34 graden...