Na een topontbijt kunnen we er weer tegenaan. We wandelen naar de bushalte om daarmee naar de overkant van Siena te geraken. We "geraken" echter niet ver, want halverwege een helling begeeft de bus het. Iedereen moet uitstappen en langs de grote weg verder naar boven wandelen om iets verderop bij de volgende halte te wachten op de volgende bus...

Tot zover het openbaar vervoer. 😉

Wat ons wel opviel, was dat van de vier bussen die we bij het vertrekpunt zagen, er geen enkele dezelfde was. Allemaal hadden ze een andere kleur, van oranje over blauw tot het universele wit, en ze varieerden van een klein busje tot bijna het formaat van een touringcar.

We starten onze wandeling vandaag bij Porta Camollia. Vervolgens wandelen we via de Basilica di San Domenico naar het uitkijkpunt aan de Via Camporegio Belvedere.

In de straten hangt overal mooie, maar aparte straatverlichting. Nergens lijken de armaturen hetzelfde en volgens Mike zien sommige er zelfs niet echt waterdicht uit voor buitengebruik...

Via Piazza Salimbeni, dat eigenlijk maar een klein tussenpleintje is, komen we uiteindelijk aan op de grote Piazza del Campo met het indrukwekkende Palazzo Pubblico.

Ondertussen is het middag geworden en lunchen we achter de Piazza del Mercato bij Locanda dell'Oste. Aan de ene kant hebben we uitzicht op het Palazzo en aan de andere kant op het grote groene park Orto de' Pecci.

Na het eten mag natuurlijk ook de Duomo di Siena niet ontbreken. Omdat we eerder al de Duomo van Milaan hebben bezocht en binnenkort ook de kathedraal van Firenza gaan bekijken, beperken we ons hier tot een bezoek aan de buitenkant.

Daarna willen we via de Orto de' Pecci naar beneden wandelen om daar de bus terug naar het hotel te nemen. Alleen blijkt Google Maps geen duidelijk beeld te geven van de oude stadsmuur. We moeten dus op zoek naar een alternatieve uitgang en vinden die uiteindelijk via de universiteitsgebouwen, al moeten we daarvoor eerst weer een flink stuk omhoog wandelen.

Van daaruit brengt een bus ons terug naar het Piazza del Mercato. Volgens de chauffeur hebben we vervolgens twee mogelijkheden: veertig minuten wachten op de volgende bus, die hij zelf zou besturen, of omhoog wandelen, volgens hem slechts vijf à tien minuten, richting de Duomo om daar de S14 naar ons hotel te nemen.

Met wat zoeken wandelen we inderdaad omhoog, maar we komen niet uit op de plek die de chauffeur had beschreven. Uiteindelijk wachten we bij een andere halte, omdat daar ook de S54 passeert die ons naar het hotel kan brengen.

Toeval wil dat wanneer de S54 stopt, exact dezelfde chauffeur achter het stuur zit als eerder op de S51. Hij probeert ons in het Engels uit te leggen hoe het komt dat hij nu plots op een andere lijn rijdt, maar eerlijk gezegd weten we niet zeker of we het helemaal begrepen hebben.

Wij vermoeden dat er ergens een wijziging in zijn werkrooster is geweest en dat hij moest invallen op de S54.

Enfin, hij brengt ons netjes terug naar de plek waar we die ochtend zijn vertrokken en van daaruit wandelen we terug naar het hotel.