Blijkbaar heeft het vannacht geregend, want de motor zit overal onder de regendruppels en het opgedroogde zand.

De wegen zijn echter al droog, dus we kunnen volop genieten van de slingerwegen.

Deze regio staat vooral bekend om haar kronkelende wegen met cipressen, midden tussen de typische glooiende heuvels en de gouden graanvelden van de Val d'Orcia. Alleen is het graan ondertussen al geoogst, waardoor de velden nu eerder bruin kleuren. 😉

Eén van die wegen is bekend uit de film Gladiator. Dit is de iconische plek waar Maximus terugkeert naar zijn huis en ontdekt dat zijn vrouw en zoon zijn vermoord.

Helemaal achteraan hebben ze inmiddels een beeld geplaatst: Site Transitoire.

Opvallend is hoe men hier overal het regenwater opvangt in kleine meertjes, zodat het bij een stevige bui niet meteen wegspoelt.

We rijden verder naar een plek met opnieuw een lange rij cipressen. De weg zelf is momenteel afgesloten, maar iets verder kunnen we de motor parkeren en genieten van een prachtig panorama. We bevinden ons nu in de buurt van Montechiello.

Nadat we nog een mooi plaatje zien van een ander soort den boven op een heuvelrug, merken we plots een witte lijn op de achterband op. We controleren enkele foto's van vanmorgen en daar staat die nog niet op. De beschadiging moet dus recent zijn. Maar wat nu?

We zoeken de dichtstbijzijnde Ducati-garage op en bellen eerst om te controleren of ze überhaupt open zijn in augustus, of ze een geschikte vervangband op voorraad hebben én of ze die meteen kunnen monteren. Uiteindelijk komen we uit bij Ducati Firenze. Het nadeel is dat die ongeveer 114 kilometer terugrijden betekent.

Maar wat moet, dat moet. Dus rijden we voorzichtig terug, terwijl we de bandenspanning nauwlettend in de gaten houden en hopen dat de band het houdt. Na bijna twee uur rijden komen we aan. Een half uur later opent de garage, worden we vriendelijk ontvangen en gaat een technieker meteen aan de slag met ons probleem.

Ruim een uur later rijdt de motor weer via de showroom naar buiten en kunnen wij onze dag verderzetten.

Daardoor moeten we wel een geplande tussenstop, Gubbio, schrappen. Dat is jammer, maar we hebben nog altijd 235 kilometer voor de boeg naar onze slaapplek, goed voor ongeveer drieënhalf uur rijden.

Afkorten via de autosnelweg zou zelfs 30 kilometer extra betekenen en slechts 15 minuten tijdswinst opleveren. Dat loont dus de moeite niet, waardoor we opnieuw voor de binnenwegen kiezen.

Zodra we Firenze achter ons laten, stoppen we eerst om iets te eten en te klinken op het feit dat we dit avontuur zonder verdere problemen hebben doorstaan.

De laatste 40 kilometer rijden we over de SS257. Een echte aanrader: goed asfalt, heerlijke doordraaiers en weliswaar enkele aangekondigde flitskasten. Een route om absoluut te onthouden.

Het helpt natuurlijk ook dat het ondertussen al ruim na 19 uur is en er nauwelijks nog verkeer op de baan zit. Daardoor kunnen we vrijwel het volledige traject zonder hinder afleggen.

Uiteindelijk komen we rond 20.30 uur aan op onze bestemming: moe, maar vooral opgelucht dat alles toch nog goed is afgelopen.