We staan vroeg op, en dat loont meteen. Net voor zonsopgang zijn de kleuren op hun mooist: zachte pasteltinten die het sneeuwlandschap een bijna magische uitstraling geven. Het wit van de sneeuw lijkt eindeloos en maakt het plaatje helemaal compleet.

De sneeuw ziet er dan wel uitnodigend uit, maar schijn bedriegt: ze is los en diep, heerlijk om naar te kijken, maar bijzonder zwaar om door te wandelen. Elke stap kost moeite.

Al snel passeren we een huisje dat openstaat. Binnen lijkt het alsof de bewoners in licht beschonken toestand huiswaarts zijn gekeerd: overal staan en liggen halfvolle flessen sterke drank. Een bijzonder tafereel midden in zo’n rustig sneeuwdecor.

Wij lopen verder door het sneeuwlandschap met een keukenstoel op langlaufen, daardoor hebt je wat houvast en kun bij het omlaag gaan je laten glijden.

Bij het volgende huisje besluit mama toch even te controleren of dit ook zo’n “drankhuisje” is… je weet maar nooit ;-)

Onze tocht leidt ons uiteindelijk naar de kerk, die verrassend genoeg open is. De dames gaan nieuwsgierig binnen een kijkje nemen. Even later komt Mike ook binnen, na buiten nog wat foto’s te hebben gemaakt. Zijn oog valt op een knop met de tekst “Ring bells”. Nieuwsgierig als altijd drukt hij erop… en inderdaad, de kerkklok begint luid te slaan.

Alleen… de knop blijft hangen.

Wat er ook geprobeerd wordt, hij wil niet meer terug. Met andere woorden: de klokken blijven luiden. We kijken elkaar even aan, verzamelen ons en besluiten dan maar snel verder te trekken door het dorp. Wanneer we een uur later via de weg terugkeren, is de kerkklok nog steeds niet stilgevallen… ai ai.

Na dit kleine avontuur maken we ons klaar voor de huskytocht in de namiddag.

We vertrekken terwijl er nog voldoende licht is. In het begin is het voor velen even zoeken: sturen, remmen en vooral op het juiste spoor blijven. Al snel leren we een belangrijke les: enkel het bestaande spoor is stevig aangedrukt. Ga je ernaast, dan zak je meteen weg in de losse sneeuw… met als gevolg dat er af en toe een slede omkiepert.

Langzaam valt de schemering in en verschijnen opnieuw die prachtige kleuren aan de horizon. De eerste lampjes gaan aan, wat het geheel nog sfeervoller maakt. Het oversteken van bevroren rivieren is een absolute highlight: het uitzicht is open en eindeloos, en je kan kilometers ver kijken.

Een half uur later is het volledig donker en zijn de koplampjes geen overbodige luxe meer. Kathleen zit ondertussen goed ingepakt achterop, want de temperaturen dalen snel.

Het voelt alsof we diep in de nacht zitten, maar wanneer we rond 17u30 terug aankomen bij de kennel, is de avond eigenlijk nog maar net begonnen.

Nadat de husky’s weer netjes in hun ren zitten, is het tijd om zelf op te warmen en te genieten van een welverdiende maaltijd.

Net voor 21u geeft de app een seintje: noorderlicht! Dus snel omkleden en weer naar buiten. En we worden niet teleurgesteld: de hemel trakteert ons op prachtige verschijnselen in verschillende tinten groen en geel.

Een TOP dag om mee te beginnen.