Vandaag zijn zelfs de locals opvallend opgewekt. Aan de lucht verschijnen namelijk parelmoerwolken – een zeldzaam fenomeen dat zelfs zij niet vaak te zien krijgen. Dat zegt genoeg over hoe bijzonder het moment is.

Niet veel later worden we in een slee achter een sneeuwscooter geladen en naar het open meer Lake Kilpisjärvi gebracht. De uitgestrekte witte vlakte lijkt eindeloos.

Met een grote ijsboor – die verdacht veel op een kurkentrekker lijkt – maakt Mike al snel het eerste gat in het ijs, zo’n 10 cm breed. Kathleen kan meteen beginnen met vissen. In totaal worden er nog vijf gaten bijgeboord, maar na een tijdje wordt duidelijk dat het geduld hier zwaar op de proef wordt gesteld. Af en toe eens een rukje aan de lijn, maar… niets.

Na een paar uur, en eerlijk gezegd ook een paar koude momenten door het stilzitten, zit de namiddag erop. Geen enkele vis gevangen.
👉 Een ervaring rijker, een illusie armer, keren we terug naar de kant van het meer.

Daar wacht gelukkig iets veel beters.

In een lavvu (een soort Sami-tipi) wordt een heerlijke maaltijd voor ons klaargemaakt. Op het menu: rendiershoarma, geserveerd met wortelen, aardappelen en een rijke saus. Heerlijk verwarmend na zo’n koude namiddag.

We schrijven ons nog in voor een wandeling met de husky’s. De relatief slanke maar verrassend sterke honden genieten zichtbaar van de vrijheid en de aandacht. Het is mooi om te zien hoe energiek en enthousiast ze zijn.

Tegen de tijd dat we terug aankomen bij de lodge, is het alweer bijna donker.