Na een verse lading sneeuw hadden de medewerkers van de lodge zich weer uitgeleefd: er stond opnieuw een Olaf in de sneeuw te pronken. Altijd leuk hoe zoiets simpels meteen een glimlach op je gezicht tovert.

Niet veel later worden we weer in het karretje gezet. Al hobbelend door de besneeuwde bossen zijn we onderweg naar een rendierboerderij. Het zonnetje laat zich voorzichtig zien en werpt een zacht licht op de twee bergen die deze streek domineren. Het landschap krijgt daardoor nog net dat beetje extra magie.

En daar is hij dan: de zon. Ondanks de vrieskou voel je hem toch op de kleine stukjes huid die nog niet verstopt zitten onder lagen kledij. Het geeft een heerlijk contrast – koud en toch warm tegelijk.

Overal waar je kijkt zie je idyllische, bijna eindeloze natuur. Het maakt niet uit welke kant je opkijkt: het uitzicht blijft hier simpelweg adembenemend.

Op de rendierboerderij worden we hartelijk verwelkomd door de eigenaar. We mogen plaatsnemen in een knus houten hutje waar hij begint te vertellen over zijn familie, de geschiedenis van de boerderij en hoe het leven van een rendierhouder er vandaag uitziet. Een boeiend verhaal dat nog interessanter wordt wanneer we zelf vragen beginnen te stellen en zo een beter beeld krijgen van dit bijzondere bestaan.

Daarna is het tijd voor het leukste deel: de rendieren zelf. We krijgen rendiermos – ook wel IJslands mos genoemd – waarmee we ze mogen voeren. De dieren kennen dit lekkernijtje maar al te goed, dus het duurt niet lang voor ze dichterbij komen. Ideaal moment om een paar mooie foto’s te maken.

De jongere rendieren blijven nog wat op afstand staan. Nieuwsgierig, maar toch voorzichtig bekijken ze het tafereel. Sommige moeders houden het ook liever van een afstandje in de gaten, tot grote tevredenheid van Mike, die zo perfect foto’s kan maken met de dieren in hun natuurlijke omgeving.

Wat vooral opvalt zijn hun grote, zachte ogen. Van dichtbij lijken ze je echt recht aan te kijken, alsof ze elk detail in zich opnemen.

En dan is er nog het hondje van de boer. Dat lijkt ons stilletjes duidelijk te willen maken dat het etenstijd is. Op letterlijk kousenvoeten sluipt hij naar ons toe, bijna alsof hij ons niet wil storen, maar toch nieuwsgierig genoeg om even een kijkje te nemen.