|
Ook deze ochtend zien we meteen dat het ’s nachts opnieuw heeft gesneeuwd: ons personenbusje ligt weer helemaal onder een dikke laag wit. Maar vandaag hebben we die gelukkig niet nodig, want we gaan zelf op pad… met de scooter. Na een uitgebreide uitleg van de gids maken we ons klaar. Iedereen positioneert zich, de motoren starten, en daar gaan we – de winterse natuur in. Af en toe komen we een weg tegen die we moeten oversteken en speelt de gids even voor verkeersregelaar, maar verder rijden we vooral door de stilte van de bossen. Na ongeveer een uur begint iedereen het rijden goed onder de knie te krijgen en merk je dat het tempo voorzichtig wat omhoog gaat. Tijdens een van de tussenstops kan Threzie het niet laten om een sneeuwengel te maken. Kathleen heeft daar iets minder zin in, maar Mike helpt haar toch een handje… of eerder een duwtje. De bospaden zijn echt een genot om te doorkruisen. De verse sneeuw zorgt ervoor dat takken zwaar doorhangen. Soms buigen ze naast de weg, maar regelmatig zelfs zover dat je er als het ware onderdoor rijdt, als door een natuurlijke sneeuwboog. Rond de middag laat de zon zich opnieuw even zien. Het landschap verandert meteen: een warme rode en gele gloed legt zich over de sneeuw en maakt het geheel nog indrukwekkender. Het is echt genieten, waar je ook kijkt. Omdat Mike en Threzie samen op één scooter zitten, neemt Kathleen plaats achterop bij iemand anders. Gelukkig zijn dat ook Belgen, dus het gesprek komt al snel op gang en de kilometers vliegen voorbij. ’s Avonds gaat opnieuw het noorderlicht-alarm af. Dat betekent maar één ding: snel aankleden, camera én statief mee, en naar buiten. De kou neem je er dan maar bij. Mike waagt zich deze keer ook aan een timelapse. Het vraagt wat moeite, veel geduld en vooral de nodige weerstand tegen de kou, maar het resultaat mag er zeker zijn. |
                |
