Gisteravond begon ons avontuur meteen goed… of beter gezegd: schommelend. Het avondeten vond plaats op de boot, en dat bleek voor sommigen (ik kijk even naar Mike 😉) toch wat minder geslaagd. De combinatie van eten en een deinende zee zorgde ervoor dat ook de nacht niet helemaal optimaal verliep.

Terwijl wij probeerden te slapen, bracht de boot ons al naar het eerste eiland (of technisch gezien: ons tweede eiland). Onze kleine expeditiegroep bestaat uit 14 gasten uit alle hoeken van de wereld: Duitsland, Nederland, Engeland, Canada en zelfs één Amerikaan. Een leuke mix dus!

De grote boot zelf komt nergens aan wal. In plaats daarvan worden we telkens met zodiacs – kleine rubberbootjes – naar de kust gebracht. Dat alleen al maakt het elke keer weer een beetje een avontuur.

Blijkbaar had men ooit geprobeerd om op de landingsplaats bankjes te plaatsen voor wachtende bezoekers. Alleen… dat vonden de zeehonden zo’n geweldige upgrade dat ze massaal de banken inpalmden om te zonnen. Gevolg: geen bankjes meer voor de mensen 😄.

Voor we op pad gaan, krijgen we duidelijke richtlijnen mee: minstens 2 meter afstand houden van alle dieren. Dit om hen niet tam te maken, maar ook zeker niet af te schrikken. Wat meteen opvalt: de dieren trekken zich eigenlijk helemaal niets van ons aan en gaan gewoon verder met wat ze aan het doen zijn — soms letterlijk midden op ons pad.

Nog geen 50 meter verder ligt onze eerste zwarte leguaan al rustig op de route. Voorzichtig stappen we eromheen en al snel zien we er nog meer, perfect gecamoufleerd tussen de donkere lavastenen.

Even verder ontdekken we in een kleine lavakloof een soort natuurlijke waterpoel. Daar spotten we onze eerste waterschildpad, die rustig onder water graast op de algen. Puur genieten.

Alsof dat nog niet genoeg is, zien we zo’n 200 meter verder ook onze eerste blue-footed booby. Hij had alleen niet zoveel zin om zich van zijn beste kant te laten zien, dus zijn felblauwe poten kwamen niet helemaal tot hun recht.

Op weg naar een tweede landing worden we opnieuw met de zodiac afgezet en krijgen we een bijzonder schouwspel te zien: een samenwerking tussen een pinguïn en een pelikaan. De pinguïn jaagt de vissen op naar de oppervlakte, maar krijgt ze zelf moeilijk te pakken. De pelikaan profiteert daarvan, duikt toe en vangt de vissen. Daarna opent hij zijn snavel en mag de pinguïn mee genieten. Heel bijzonder om te zien!

Iets verderop zien we een groep pelikanen die het nog makkelijker aanpakt. Ze liggen gewoon te wachten naast een vissersbootje. Alles wat de visser niet nodig heeft en overboord gooit, wordt dankbaar opgevangen. Echt stelen doen ze niet — daarvoor blijven ze netjes naast de boot hangen, maar duidelijk wel in afwachting van een snelle hap.

Ondertussen beginnen we ook onze boot beter te leren kennen: de Galaxy Orion, ons drijvend huis voor de komende week.

In de namiddag komen we aan bij een klein dorpje. Op het strand liggen mensen te ontspannen… maar ook leguanen van ruim een meter lang zonnen rustig mee tussen de badgasten. Best een surrealistisch zicht!

In het dorp bezoeken we ook een schildpaddenopvang. Door overbejaging in het verleden probeert men hier de populatie opnieuw op te bouwen. Vroeger groef men de eieren op en liet men ze uitkomen onder warmtelampen, maar dat gaf slechts beperkt succes. Nu laat men de natuur haar gang gaan en worden de jonge schildpadjes pas opgevangen wanneer ze naar zee trekken. In de opvang blijven ze tot ze ongeveer 5 jaar zijn, zodat hun schild sterk genoeg is om roofdieren te weerstaan. Daarna worden ze opnieuw vrijgelaten op het strand. Een mooie aanpak!

We sluiten de dag af zoals het hoort: met een cocktail in de hand, kijkend naar een prachtige zonsondergang aan zee. Even genieten van de rust, het geluid van de golven en alles wat we vandaag al hebben mogen meemaken.

Daarna keren we terug naar de boot, waar de crew opnieuw een heerlijke maaltijd voor ons klaar heeft gemaakt. En zo eindigt onze eerste echte dag… op naar wat nog komen gaat!