Vandaag staat er een goed gevulde planning op het programma. Daarom loopt de wekker extra vroeg af en vertrekken we anderhalf uur eerder dan normaal. De eerste bestemming van de dag is de zogenaamde "Iceland Desert". Waarschijnlijk speelde de dichte mist ons parten, maar van een woestijn of iets dat daarop leek hebben we weinig kunnen terugvinden. Het enige wat we zagen was een eenzaam huisje met een grasdak, zoals we die hier ondertussen wel vaker tegenkomen. Niet meteen het beeld dat je bij een woestijn verwacht.

Vanaf daar wordt het pas echt avontuurlijk. De navigatie stuurt ons een route op die gemarkeerd staat als "4x4 only". Dat bleek geen overdrijving. We rijden over smalle F-roads, vaak niet meer dan een enkel spoor door het landschap, met stijgings- en dalingspercentages van 12 tot 15 procent en regelmatig scherpe haarspeldbochten. Voeg daar de mist aan toe en het wordt een behoorlijk vermoeiende rit. Gelukkig zijn de uitzichten, zodra de wolken even openbreken, meer dan de moeite waard.

Onderweg zorgen enkele onverwachte bewoners voor een grappig intermezzo. Een ganzenfamilie met een hele bende kleintjes had ons duidelijk niet zien aankomen. Zodra ze ons opmerken, proberen ze haastig uit de weg te gaan. Vooral de jonge gansjes zorgen voor entertainment terwijl ze druk heen en weer waggelend achter hun ouders aan proberen te komen.

Na ruim twee uur bereiken we Stuðlagil Canyon, een van de mooiste kloven van IJsland. Tegen die tijd is de mist eindelijk verdwenen en staat er nauwelijks wind. Ideale omstandigheden voor Mike om de drone de lucht in te sturen. Daardoor krijgen we prachtige beelden van plekken waar je als wandelaar onmogelijk kunt komen. Het blijft indrukwekkend hoe het smeltwater hier gedurende duizenden jaren een diepe kloof heeft uitgesleten tussen de imposante basaltkolommen.

Na opnieuw een flinke rit komen we aan bij Hengifoss, een van de hoogste watervallen van IJsland. Vanaf de parkeerplaats zie je slechts een klein stukje van de waterval boven in de vallei. Om hem echt te bewonderen moeten we eerst een wandeling van ongeveer 2,2 kilometer omhoog maken. Gelukkig is de tocht minstens even mooi als de bestemming zelf.

Halverwege passeren we namelijk Litlanesfoss, een kleinere maar bijzonder fotogenieke waterval, omringd door perfect gevormde basaltzuilen. Het lijken wel orgelpijpen die door een reus zijn neergezet. Boven aangekomen worden we beloond met een prachtig uitzicht op Hengifoss, waarbij de opvallende roodbruine kleilagen in de rotswand direct in het oog springen.

Wat deze wandeling extra leuk maakt, is dat je via een stevige brug de rivier kunt oversteken en langs de andere kant van de vallei terug kunt wandelen. Zo krijgen we onderweg voortdurend nieuwe uitzichten op het landschap.

Na het ophalen van de hotelsleutel lijkt de dag eigenlijk al goed gevuld, maar er staat nog één hoogtepunt op het programma. We stappen opnieuw in de auto voor een rit van zo'n honderd kilometer naar een afgelegen locatie waar papegaaiduikers te zien zouden zijn.

Onderweg steken we een bergpas over waar nog verrassend veel sneeuw ligt. Op sommige plaatsen lijkt het haast alsof de winter hier nog niet helemaal voorbij is.

Helemaal op het einde van een fjord bereiken we onze bestemming. Gelukkig hadden we vooraf goed op Google Maps gekeken, want zonder die voorbereiding hadden we de plek waarschijnlijk straal voorbijgereden. Vanaf de parking wandelen we naar een rots waar een houten wandelpad met leuningen is aangelegd. Tot onze verbazing is deze prachtige locatie volledig gratis toegankelijk.

De papegaaiduikers stellen absoluut niet teleur. Ze zijn hier totaal niet schuw en gaan onverstoord verder met hun dagelijkse bezigheden. Af en aan vliegen ze met hun karakteristieke kleurrijke snavel vol vis naar hun nestholletjes om hun jongen te voeden. We hebben ondertussen al heel wat close-ups gemaakt tijdens deze reis, dus vandaag proberen we vooral foto's te maken van vogels in vlucht, liefst met een bek vol vis.

De avondzon piept nog net boven de rand van het fjord uit en zet af en toe een papegaaiduiker prachtig in het licht. Dat levert enkele van onze mooiste foto's van de reis op.

Na ruim een uur begint de zon achter de bergen te verdwijnen en valt de locatie grotendeels in de schaduw. Bovendien krijgen we stilaan honger. Voor we aan de lange terugrit beginnen, houden we daarom nog een kleine picknickpauze op een plek waar de zon nog wel aanwezig is. Met uitzicht op het fjord smaakt zelfs een eenvoudig snackje plots bijzonder goed.

Pas na tien uur 's avonds rijden we uiteindelijk terug het hotelterrein op. Moe maar voldaan sluiten we deze lange en gevarieerde dag af. Als jullie je afvragen waarom de update van de website een dag later verschijnt dan normaal: dit is de reden. Sommige dagen zitten gewoon zó vol avontuur dat er 's avonds alleen nog energie overblijft om het bed op te zoeken. 😊