Het eerste wat we deden nadat we wakker werden, was naar buiten kijken om te zien hoe het met het weer gesteld was. Dat zag er allesbehalve goed uit. Ook Buienradar gaf aan dat we beter pas rond 10.00 uur konden vertrekken, en dat deden we dan ook.

Onze eerste stop zou bij de Carrara Marble Tours zijn, waar we een rondrit wilden maken langs de plekken waar marmer uit de bergen wordt gehaald. Of beter gezegd, zoals later zou blijken: waar complete bergflanken systematisch worden weggezaagd.

Een mooie rit, weliswaar over nog natte wegen, brengt ons naar het startpunt. Daar horen we dat we, ondanks onze reservering, slechts op een reservelijst stonden. Bovendien was er volgens hen sinds gisteren of eergisteren geen internet meer, waardoor ze geen planning hadden kunnen maken.

We konden wachten tot 14.30 uur en dan wellicht nog mee op een tour, maar anders hadden we pech. Zolang wachten waren we niet van plan, dus besloten we terug af te dalen richting het dal.

Bijna beneden arriveert echter een ware stortbui. Gelukkig alleen water, maar binnen vijf minuten was alles wat we met zoveel moeite droog hadden gekregen opnieuw doorweekt. Mike rijdt nog even verder naar beneden, maar als we de weg nauwelijks nog herkennen omdat deze veranderd is in een beek, besluiten we te stoppen en te schuilen onder het afdak van een winkel.

Hier een filmpje van het water rond de voorband en een tweede filmpje waarin een auto nog snel probeert thuis te raken, met een enorme waterspray tot gevolg.

Zodra het weer enigszins droog is, rijden we door het dorp op zoek naar een bar, restaurant of een andere plek waar we binnen kunnen schuilen, want dit nieuwe "waterfront" zou volgens de voorspellingen nog twee uur aanhouden.

Uiteindelijk belanden we in een bakkerij die tijdens de middag nog open is. Daar bestellen we een koffie en een warme chocolademelk. In Italië blijkt dat vaak een kopje warme, gesmolten chocolade te betekenen. Met wat uitleg slagen we erin er een half melk, half chocolade-variant van te maken, zodat het drinkbaar wordt in plaats van lepelbaar.

Volgens Buienradar zou er een gat van ongeveer een uur in de bewolking ontstaan. Dat uur hadden we nodig om verder zuidwaarts te rijden, naar een regio waar we geen wolken meer zagen.

Dat ene uur werd uiteindelijk een afwisseling van regen, droge momenten, regenbogen en windvlagen...

Daarna komen we eindelijk onder een heldere hemel terecht en al snel zien we het overtollige water uit onze motorkleding verdampen.

We slaan enkele geplande stops over, maar komen wel nog langs de plek waar Andrea Bocelli zijn 30-jarig jubileum heeft gevierd. Onder het natuurlijke amfitheater staan verschillende mooie kunstwerken opgesteld.

We hadden ook voor 20.00 uur gereserveerd bij de broer van Andrea Bocelli om daar te gaan eten. Door de regen kwamen we echter al rond 17.30 uur voorbij. Voor Italianen is dat veel te vroeg om al aan het avondeten te denken. Volgens de uitbater zou de chef ten vroegste om 19.30 uur aanwezig zijn.

Daar wilden we niet op wachten, dus reden we verder.

Een korte tussenstop maken we nog in een dorpje waar een straat vol huizen in opvallende pastelkleuren geschilderd is. Een vrolijk gezicht en bovendien een prachtige streek om doorheen te toeren.

Uiteindelijk rijden we door naar Volterra, waar we overnachten.

Na het inchecken, een korte douche en vooral droge kleren aan te trekken, maken we nog een wandeling door het stadje. Het is een gezellige en vooral rustige plaats, met authentieke steegjes en een bijzondere sfeer.

Als bonus krijgen we ook nog een prachtige zonsondergang boven Toscane cadeau.

Zo eindigen we deze dag toch nog met een glimlach.