In het hotel hadden ze uitstekende verduisterende gordijnen, waardoor we allebei hebben geslapen tot de wekker afging. Na een heerlijk ontbijt, met ook voldoende opties voor een continental breakfast, en een korte busrit stonden we ruim op tijd bij de Duomo.

We moesten even zoeken naar de juiste ingang voor de fasttrack, maar ook daar stond een dubbele rij die bijna de volledige lengte van de basiliek besloeg. Daardoor mochten we toch nog een tiental minuten in de zon staan bakken.

Daarna begonnen we met de beklimming van het dakterras. Meer dan 400 treden later waren we boven. Onze meegebrachte drankvoorraad was trouwens volledig op tegen de tijd dat we weer beneden stonden.

De Duomo oogt van buiten veel indrukwekkender dan van binnen. Toch waren er enkele bijzondere zaken te bewonderen, zoals een aparte 24-uursklok uit de Romeinse tijd (die overigens niet helemaal juist stond) en de prachtig beschilderde koepel.

We konden ook afdalen onder de kerk, waar restanten te zien zijn van eerdere kerken die op dezelfde plaats hebben gestaan. De huidige kerk dateert uit de 14e eeuw, maar archeologen vonden ook sporen van drie voorgangers. Vooral de verschillende vloerlagen die tijdens verbouwingen boven op elkaar werden aangelegd, maken dat mooi zichtbaar.

Daarna werden de overige bezienswaardigheden één voor één afgevinkt van onze to-see-lijst.

De Ponte Vecchio mocht natuurlijk niet ontbreken, dus ook die kunnen we ondertussen van het lijstje schrappen.

Er rijden hier ook een soort tjoek-tjoektwagentjes rond, al hoeft de chauffeur niet te trappen. Aan de zwarte rook uit de uitlaat te zien, wordt het werk hier nog gewoon door een motor gedaan.

Een tweede kerk, die aan de buitenkant sterk leek op de eerste, bleek binnenin een stuk minder indrukwekkend. Of zoals Kathleen het treffend omschreef: "een zwart hol". 😉

Als je hier na het werk naar de scooterparking wandelt, kun je maar beter weten hoe je nummerplaat eruitziet. De rij is namelijk eindeloos lang en bijna alle scooters lijken op elkaar.